Ik kom hier voor een stukje rust. Als buschauffeur ben ik altijd onderweg, omringd door mensen, prikkels, drukte. Hier, op deze plek, vind ik stilte. Vroeger had ik iets met de kerk, maar dat is veranderd. Toch blijft geloof, of in ieder geval het besef dat er meer is tussen hemel en aarde, bij me.
Relativeren is belangrijk voor me. Je bent zelf een stukje van de geschiedenis. En als je dan een uitdaging hebt, besef je: het is maar een klein deel van het grote geheel. Maak het niet groter dan het is. Alles is relatief en tijdelijk. Op het moment lijkt iets enorm belangrijk, maar in de grote lijn is het een fractie. Het leven gaat snel. Je moet ervan genieten. Pak het moment. De zin van het leven zie ik nu als zin in het leven.
Reizen heeft me gevormd. Eerst als chauffeur bij Oad, later op de fiets. In 2022 fietste ik 4500 km door Europa voor Villa Joep, een stichting voor kinderen met kanker, neuroblastoom. Amsterdam, München, Rome, Barcelona... In elk Olympisch stadion liep ik een rondje. Mensen volgden me, doneerden. Primitief, maar puur.
Eenvoud, daar hou ik van. Met een tentje door de Schotse Hooglanden. Echt contact, zonder scherm ertussen. Praten, luisteren. De kennis en verhalen liggen op straat.
Mijn droom? Een wereldreis op de fiets. Via West-Afrika naar het zuiden. Frankrijk, Spanje, Marokko, Westelijke Sahara, Mauritanië, Gambia… Het avontuur trekt me. Maar ik zit nog in mijn comfortzone. Werk, familie, vrienden. Loslaten is lastig.
Het leven zie ik als hoofdstukken. Nu ben ik in het hoofdstuk Onderweg. Misschien komt straks het hoofdstuk Gesetteld. Haha! Je weet het nooit in het leven.

Jaco